4 مهر و روز عمل

ببخشید که خیلی طول کشید تا بیام آخه چند روزه اینترنت نداشتیم .

از زبان مامان: 

                ساعت 4 نصفه شب پرستار اومد سرم پرنیان و وصل کرد فکر میکردم بیدار بشه اما خدا رو شکر اصلا بیدار نشد.  ساعت 6 صبح خودش از خواب بیدار شد بعدش پرستار اومد گفت باید لباسشو عوض کنید گوشواره هاشم در بیارید ، موقع در آوردن گوشواره ها دوباره بچم کلی جیغ زد خیلی اذیت شد. بعدشم گفت مادر با بچه تو اتاق تنها باشن تا زمانیکه دکتر بیاد و از بالا خبر بدن اتاق عمل آمادست. تا ساعت 9 چند بار مامان چند بارم حجت اومدن پیشم ،اگه اونا نبودن من دق کرده بودم البته پرنیان یه کمی خوابید ولی آخراش خیلی بیتابی میکرد آخه این سرمه به دستش بود نمیتونست هیچ کاری  بکنه نمیشدم از تخت جداش کنی چون سرمشم وصل به تختش بود.

تو اتاق قبل از رفتن بچم خوابه، مادر برات بمیره که انقدر مظلومی

این دستبند اسمش روشه فکر کنم برای اتاق عمل

وقتی حجت اومد پرنیان بیدار شد ولی خیلی بی حاله نمیدونم چرا؟

اینجا هم دختری و شوهرین

خلاصه ساعت 9 پرستار یه صندلی چرخدار آورد گفت من بشینم روش، بچه ام بغلم بگیرم ،بابای بچه هم ببرتمون طبقه سوم بخش جراحی البته دو تا پرستارم باهامون اومدن. تا حالا تو عمرم انقدر استرس نداشتم امیدوارم دیگه هیچ وقت اینجوری استرس نداشته باشم هیچ وقت.

آقایی منو گذاشت تو اتاق انتظار خودش رفت بیرون البته بیرونش کردن. تا9.5 اونجا بودیم پرنیانم خیلی دیگه کلافه شده بود هیچ کاریم نمیتونستم براش بکنم به خاطر سرمی که به دستش بود خیلی اعصاب خوردی بود تازه ایستادنم برام سخت بود چون کمرم خیلی درد گرفته بود،

نیم ساعت بعدش پرستار اومد بردمون تو اتاق. نمیدونم این لحضه رو چه جوری بیان کنم آخه اصلا قابل توصیف نیست، بچم تو بغلم بود پرستار اومد داروی بیهوشی رو خیلی با فشار هل داد تو سرمش پرنیان شروع کرد به جیغ زدن خیلی دردش گرفته بود همینجوری که داشت گریه میکرد دست منم محکم گرفته بود که ناگهان خیلی قرمز شد گریش کم شد همینجوریم داشت نگام میکرد که دیگه کاملا خوابش برد تو این لحظه ها قلبم داشت از تو سینم میزد بیرون تمام ناراحتیاو استرسا به یک طرف این لحظه ام که تاعمر دارم فراموش نمیکنم به یک طرف، وقتی بیهوش شد پوشکشو در آوردم و اونا بردنش منم که دیگه تحمل نداشتم از بخش رفتم بیرون البته با چشم گریون. (حجت گفت هر مادری که از اتاق میومد بیرون داشت واسه خودش آروم آروم گریه میکرد فقط من داشتم بلند بلند گریه میکردم بازم خدا رو شکر کسی اونجا نبود وگرنه آبروم میرفتا البته یه آخونده همزمان با بیرون اومدن من داشت از اونجا رد میشد که تا منو دید اومد پیشمونو هی دلداریمون داد)

اینجا پشت در بخش جراحیه

چقدر لحظه های سختی بود تا وقتی که فهمیدیم عملش با موفقیت تمام شده. ساعت 10 بود که مامانم گفت برو بپرس ببین عمل تموم نشده ،من رفتم تو بخش جراحی از پرستارا پرسیدم عمل تموم شده گفتن بله گفتم الان حالش چطوره بهم گفت تو مانیتور زدیم برو اونجا ببین وقتی اومدم بیرون یه مانیتور دیدم ولی خاموش بود تا اینکه یه پرستار مرد اونجا بود که بهش گفتیم رفت کنترل آورد تلویزیون رو روشن کرد تا روشن شد دیدیم که زده پرنیان شاهپوری       بهبودی بعد از عمل.

وای اگه بدونید چقدر این لحظه خوشحال شدم انگار همه دنیارو بهم دادن فقط ورد زبونم شده بود خداروشکر.

 ساعت 11.30 دقیقه بالاخره صدام کردن که مامان پرنیان بیاد، وقتی رفتم تو بچم داشت گریه میکرد اما انقدر بیحال بود که دو ثانیه بعدش خوابش برد ، کامل به هوش نبود خیلی بیحال بود. 

این عکس در ساعت 11.45 دقیقه بعد از خارج شدن از بخش جراحی گرفتیم که داریم میریم سمت اتاق

کاملا میشه بی هوشیرو تو صورت بچم دید آخه یه طرف لپش کامل افتاده بود

وقتی رفتیم تو اتاق پرستار گفت تا ساعت 3 ظهر بهش هیچی نمیدین ،اول دو قطره آب میدین اگه استفراغ نکرد بعدش میتونه شیر بخوره یا فقط مایعات. جیگری تا ساعت دو خواب بود بعدم که بیدار شد هنوز بیحال بود ولی با تموم بیحالیش الهی قربونش برم برامون یکمی رقصید. 

ساعت 3 بود یک قاشق چایخوری آبش دادیم که خدارو شکر استفراغ نکرد یک ربع بعد دوباره یکمی آبش دادیم ، یه ربع بعدش شیرش دادم که حسابی شیر خورد آخه دوازده ساعت بود شیر نخورده بود جوجه کوچولو. شبم که شام آوردن برامون بهش یه ذره مرغ دادم که یه کوچولو خورد.

ساعت 7 شب  به بعد دیگه خیلی بیتابی میکرد معلوم بود که درد داره آخه نمیتونست بخوابه وقتی هم میخوابید هی ناله میکرد زودم بیدار میشد واسه همین ساعت 8 یه شیاف بهش زدم البته به نظر من خیلی دیر تاثیر گذاشت. بالاخره اون شب و به یه زحمتی خوابوندمش متاسفانه زمانم خیلی دیر میگذشت. تا 4 صبح که احساس کردم دوباره درد داره واسه همین یه شیاف دیگه بهش زدم.